پس از نوشتن مطلب درد مشترک به نقل از وبلاگ رادمان، آقای ابوذر نوذری پیشنهاداتی در این زمینه ارائه داده‏اند كه ضمن تشكر از ايشان، پيشنهاداتشان در ادامه آورده شده است:

«همه اینها مشکلاتی هستند که تقریبا به طور عام در سایر صنایع کشور هم دیده می شوند، که البته با شدت و ضعف همراه می باشند. شاید به نوعی بتوان گفت در ایران، در کل تولید مزیت بالایی ندارد. که همه این موارد ناشی از ضعف اساسی ما در ایران، یعنی مدیریت است. نقطه ضعفی که متاسفانه از بالاترین سطوح تا پایین ترین سطوح در کشور و در همه عرصه ها به وضوح دیده می شود.
و اما به نظر من نرم افزار پچیدگی ها و حالات خاص خود را دارد. و در این میان مسئولیت این ضعف ها را شاید نتوان متوجه یک گروه خاص نمود. می توان با اندکی تقریب سهم دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی، مدیران و صاحبان صنعت نرم افزار، پرسنل و افراد فعال در این صنعت را در این رکود، رخوت و بی نظمی به یک اندازه دانست. البته به نظر من سهم دولت و دستگاه های سیاست گذاری صنعتی کشور در این میان کمی بیشتر است. متاسفانه علیرغم تاکید دولت های مختلف بر مساله فناوری اطلاعات ولی در هیچ یک از آنها به صنعت نرم افزار توجه جدی نشده است.
اما به نظر من راهکارهایی که در این حوزه برای نجات شرکت های نرم افزاری می توان مطرح کرد عبارتند از :

• آغاز یک حرکت نرم و تدریجی در راستای تغییر دیدگاه در تولید نرم افزار از رویکرد استادکاری به رویکرد مهندسی
• آغاز یک حرکت نرم و تدریجی به سوی تولید علمی نرم افزار بر اساس روش های صنعتی ارائه شده و تلاش برای خروج از سبک فعلی تولید که همانا سبک و شیوه کارگاهی و غیر صنعتی می باشد
• تلاش برای شکل گیری انجمن های قوی صنفی نظیر کنسرسیوم ها و ... جهت حمایت از حقوق صنعت نرم افزار و شرکت های نرم افزاری
• تلاش برای ارتباط هر چه بیشتر با شرکت های فعال نرم افزاری در خارج از ایران جهت مشارکت در پروژه های داخلی و انتقال تکنولوژی و مهمتر از آن سبک، شیوه، تفکر و روح حاکم کاری در آن شرکت ها به داخل کشور
• تلاش برای گسترده تر کردن ارتباط با ایرانیانی که در خارج از کشور در شرکت های بزرگ نرم افزاری مشغول به کار هستند، و دعوت از آنها، از طرف صنایع نه دانشگاه ها، برای حضور در ایران و ارائه کنفرانس ها و کارگاه های آموزشی کاربردی
• تلاش برای تغییر دیدگاه بنگاه های مالی و اعتباری کشور نظیر بانک ها و موسسات پولی به صنعت نرم افزار
• سرمایه گذاری هر چه بیشتر در نیروی انسانی و آموزش آنها همراه با اتخاذ روش هایی جهت پایبند کردن آنها به شرکت
• به کارگیری سود حاصل از پروژه های نرم افزاری در همین صنعت
• تلاش برای ترویج مفاهیم اقتصاد مهندسی در همه سطوح اعم از مدیران ارشد شرکتهای نرم افزاری تا کارشناسان و پرسنل درگیر در سطوح پایین هرم
• تلاش برای ارتباط با صاحب نظران جهت انجام آسیب شناسی های دقیق و تکنیکی در این حوزه و ارائه راهکار برای آن

و در پایان همه این موارد نیاز به گذشت مدت زمانی طولانی جهت شکل گیری و قوام دارند. مواردی که مطرح شدند چیزهایی نیستند که در طول یک سال و دو سال بدست آیند، و دقیقا من هم به همین خاطر در اکثر جملات کلمه "تلاش" را به کار برده ام. چیزی که من حس می کنم این است که مجموع حرکت ها در صنعت نرم افزار ایران، حداقل در مقطع فعلی، گویای حرکت در یک مسیر درست و روبه کمال نمی باشد. در نهایت می توانم بگویم که صنعت نرم افزار در ایران از مسائلی مثل ابزار محوری، فرد محوری، عدم وجود دیدگاه مهندسی و سیستماتیک، عدم وجود دیدگاه بلند مدت و ترجیح منافع کوتاه مدت و میان مدت بر منافع بلند مدت و مسائلی از این دست به شدت رنج می برد.
امیدوارم دوستان دیگر با مشارکت خود در تکمیل این بحث و به خصوص ارائه راهکار کمک نمایند.»

گزیده:
" اگر در اولين قدم، موفقيت نصيب ما می‏شد، سعی و عمل ديگر معنی نداشت"  . موريس مترلينگ

مأخذ: سخن بزرگان

«این روزها فرصتی فراهم شده است که با چند شرکت متوسط و بزرگ نرم افزاری از نزدیک آشنا شوم، نه آنطوری که خود را برای مشتریان خود نمایش می دهند، آنگونه که واقعا هستند. مواجه شدم با یک "حقیقت ساده" انکه سایز شرکتها هر چقدر هم که باشد گویی با یک سری مشکل مشابه مواجه هستند:
1- مشکلات ناشی از سرمایه ناکافی که قدرت ریسک را از شرکتها می گیرد.
2- بزرگ شدن بدون آنکه الزامات بزرگی را رعایت کرده باشند و خود را برای آن آماده کرده باشند.
3- مشتریانی که همیشه ناراضی هستند
4- مشکلات مدیریت نیروی انسانی که گویی کسی که بتوان بیش از یک سال رویش حساب کرد دیگر به سختی یافت می شود.
5-نداشتن دید مالی و بازرگانی نزد مدیران شرکتها و قوی تر بودن وجه فنی این افراد
6- مظلومیت تولید کنندگان نرم افزار که حاصل دسترنجشان به کمترین هزینه فروش می رود در حالیکه مشتری بابت سخت افزار همان نرم افزار چندین برابر هزینه می کند.
7- عدم وجود و یا کارآمدی قوانینی که حقوق این شرکتها را در مقابل تکثیر غیر قانونی نرم افزارشان، ترک کار نیروهایشان و سرقت اطلاعات طراحی سیستمهای آنها حفظ کند.
8- رقابت ناسالمی که برخی همکاران غیر حرفه ای ایجاد می کنند.
9- وابستگی شدید اقتصاد کشور به دولت که با کوچکترین نوسانش بزرگ و کوچک شرکتها هم آسیب می بینند و عدم توانایی رقابت واقعی با شرکتهای خارجی در خارج از مرزها
10- و در آخر همان حکایت کوزه گر و کوزه شکسته، نبود سیستمها و نرم افزارهای مناسب در شرکتها برای مکانیزه کردن فرآیندها در این شرکتها چه در سطح داخلی و چه در سطح مديريت روابط مشتريان»
شاید بتوانم 90 تای دیگر هم به این نکات اضافه کنم. مواردی که همه فعالان این صنعت همه می دانند و هر یک به نوعی درگیر آن هستیم، اما چاره چیست؟ نظر شما در این زمینه کدام است؟
در مورد اصلاح ساختاری شرکتهای نرم افزاری برای توانمند سازی آنان در مقابل مشکلات و دشواری ها مطلب خواهم نوشت. اما پیش از آن مایلم تجربیات شما را در این زمینه بدانم.
همین!

گزیده:
به عوض آنکه به تاريکی لعنت بفرستيد، شمع روشن کنيد. «کنفوسيوس»

یادآوری: نويسنده محترم به دنبال روشن كردن سهم خود از شمعهاست كه جاي سپاس و قدرداني دارد.

• Attempting too much, too fast, too soon.
• Abandoning good software engineering practices.
• Adopting a technology or methodology without well-defined objectives.
• Picking the wrong horse.
• Underestimating the resistance.
• Not educating and enlisting management before the fact.
• Asking the wrong questions.
• Confusing approach with results.
• Betting the company on a given technology or methodology.
• Getting on the feature release treadmill.
• Not recognizing the politics of architecture.
• Getting religious about the technology or methodology.
• Overselling the technology or methodology.
• Confusing prototypes with finished products.
• Confusing training with skill.
• Confusing tools with principles.
• Confusing buzzwords with concepts.
• Thinking a new technology or methodology will solve all your problems.
• Thinking a new technology or methodology comes for free.
• Adopting a new technology or methodology for the wrong reason.

Reference: http://bfwa.com/pitfalls

گزیده: عيب کار اينجاست که من «آنچه هستم» را با «آنچه بايد باشم» اشتباه مي‌كنم. خيال مي‌كنم آنچه بايد باشم هستم، در حاليكه آنچه هستم نبايد باشم. «آندره‌ژيد»

من به كسي كه آرزويي براي آموختن ندارد، تعليم نخواهم داد. همچنين هيچ مطلبي را براي كسي كه خود در جستجوي درك آن نيست، توضيح نخواهم داد.  كنفوسيوس

از پيشگفتار كتاب «آموزش تفكر انتقادي» از «چت مايرز» ترجمه دكتر خدايار ابيلي

گزيده: اگر بناست كه يادگيري شاگردان تحقق يابد، آنها بايد كتابها را كنار بگذارند، جزوات خود را بسوزانند و جزئيات از بر شده براي امتحان را فراموش كنند. آلبرت نورث 1929